- كه پيش از اين گذشت - برآن دلالت دارد . بنابراين ، حكم به ترخيص از موضوع آيه بيرون است ، چون ادلهء برائت بر اين آيه حاكم مىباشد . أن الترخيص فيها قول بعلم لقيام أدلة البراءة السابقة عليه فهو خارج عن الآية موضوعا لحكومة أدلة البراءة عليها . 2 . آيهء « اتَّقُوا اللَّهَ حَقَّ تُقاتِهِ ؛ از خدا آن‌گونه كه حق پروا كردن از او است ، پروا كنيد . » « 1 » و « فَاتَّقُوا اللَّهَ مَا اسْتَطَعْتُمْ ؛ پس تا مىتوانيد از خدا پروا بداريد . » بيان استدلال : ارتكاب شبهات تحريمى و خوض در آنها با تقوايى كه اين آيات بدان امر مىكند ناسازگار است . پاسخ : ارتكاب شبهه با وجود امان شرعى منافاتى با تقوا ندارد ؛ و با توجه به وجود ادلهء برائت ، امان شرعى حاصل است . به راستى پيروى از ترخيصهاى شارع ، پس از آنكه با دليل ثابت شد ، چه مشكلى دارد ؟ ! ان اقتحام الشبهة مع وجود المؤمن الشرعي لا ينافي التقوى . و مع قيام أدلة البراءة فالمؤمن حاصل من الشارع . و أىّ محذور في اتباع رخص الشارع بعد ثبوتها عنه . 3 . آيهء « وَ لا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ ؛ خود را با دست خود به هلاكت ميفكنيد . » « 2 » بيان استدلال : ارتكاب شبهات تحريمى افكندن خويش در هلاكت است ، كه اين آيه از آن نهى نمىكند . پاسخ : ادله برائت ، با توجه به تماميت آنها ، موضوع آيه را حقيقتا بر طرف مىكند ؛ زيرا اين ادله كسى را كه مرتكب شبهات مىشود از عقاب در امان مىدارد .

--> ( 1 ) - آل عمران / 102 . ( 2 ) - بقره / 195 .